Ze liep vooruit. Zonder omkijken.

Mijn conditie suckt. Voila, I said it.

Ik ben gestart bij een nieuwe sportclub met een uitgebreid aanbod. Ik hou van variatie, en ik ga graag op ontdekking in de verschillende lessen om te voelen wat mijn ding is.

Mens sana in corpore sano. Dat geloof ik echt. Een gezonde geest in een gezond lichaam, ik voel het verschil elke keer weer. Mijn geest is gewoon echt scherper wanneer ik beweeg en in conditie ben.

De les die ik (bijna) niet deed

Toen de oefeningen voor de conditieles vooraf gepubliceerd werden - lopen, fietsen, lopen, fietsen… - overwoog ik me uit te schrijven. Ik loop niet graag. Snel buiten adem, pijn, geen runners high. Sporten: ja. Lopen: minder.

Maar ik had me ingeschreven, dus ik ging. Want ik verlaat graag mijn comfortzone om iets nieuws te proberen.

Tempo, team en de werkvloer

We werden in groepjes van drie verdeeld, met een duidelijke boodschap: doe alles samen, volg het tempo van de traagste. That's me. 🙂

Ik nam me voor om op mijn eigen tempo te lopen. Traag, maar uitlopen. Mijn teamgenoot bleek een stuk sterker, en al snel liep ze tientallen meters voor me uit. Geen omkijken.

En daar dacht ik: zo gaat dat ook op de werkvloer.

Je bent ergens goed in. Je bent competitief, of gewoon enthousiast.

Voor je het weet ben je de rest kwijt, zonder het te beseffen. Tegen dat je omkijkt, is het vertrouwen al weg.

Herken jij dit als leidinggevende?

Het begint vaak subtiel. Je bruist van de ideeën, maar voor het ene project af is, staat het volgende al op de agenda. Je deelt je visie met volle overtuiging, maar het lijkt niet te landen. Je herhaalt dezelfde boodschap, nog eens, en nog eens.

Ondertussen werk je harder dan ooit. En toch loopt het niet zoals je wil. Je team lijkt niet mee te zijn, en je begrijpt niet waarom.

Herkenbaar? Dan is dit een goed moment om even te pauzeren.

🍃 Wat hoor jij als je je team echt de ruimte geeft om te spreken?

Tot het einde, en wat ik meeneem

Ik deed alles mee tot het einde. Afgepeigerd. Zelfs geen type 2 fun, dit.

Maar het maakte me wel bewust van een belangrijke vraag: hoever kan ik gaan, en welke begeleiding heb ik daarbij nodig?

Stretch en discomfort zijn goed. Maar er is een grens, en die mag je kennen.

Voorlopig geen pure conditieles meer voor mij. Wel mijn conditie opbouwen op mijn eigen ritme, met de juiste begeleiding. Want ik voel echt hoeveel deugd beweging doet, voor mijn lichaam én mijn brein.

Wat is jouw grens tussen uitdaging en te ver gaan?