Vertragen om vooruit te komen
- beevanhecke
- 30 jan
- 2 minuten om te lezen
Wat een mountainbiketocht me opnieuw liet zien over teams en leiderschap
Vorige week had ik de eer om een managementteam te begeleiden. Een team dat samen verantwoordelijkheid draagt voor zo’n 130 medewerkers in België. Tijdens het eerste deel van hun tweedaagse stonden ze stil bij hoe het team en de organisatie vandaag samenwerken.
Waar loopt het vlot? Waar wringt het? En hoe kunnen ze, ondanks de dagelijkse drukte, blijven groeien en kwaliteit leveren aan hun klanten?
Hun mantra na die eerste dag was helder: keep it simple.
Samen bewegen zegt soms meer dan praten
De tweedaagse werd afgesloten op een actieve manier: al e-mountainbikend door de Limburgse heide. Op het eerste gezicht lijkt dat misschien los te staan van het werk. Maar wie met teams werkt, weet: hoe mensen bewegen, samenwerken en reageren buiten de kantoormuren, zegt vaak verrassend veel over hoe het erbinnen aan toe gaat.
Los van het verbindende effect van samen ontspannen, doken er tijdens het fietsen herkenbare patronen op. Patronen die ook op de werkvloer leven.
Eén team, verschillende tempo’s
Er waren ervaren fietsers en mensen die voor het eerst op een e-mountainbike stapten. Mensen die meteen vooruit wilden, en anderen die zich onzeker voelden.
De organisator straalde: dit was helemaal haar ding.
Een ervaren mountainbiker vond de e-mtb te weinig uitdaging en bracht zijn eigen (niet elektrische) fiets mee.
Iemand anders voelde zich onveilig door een eerdere negatieve fietservaring.
De CEO had nog nooit op een elektrische fiets gereden. Het ging hem verrassend vlot af. Hij had perfect voorop kunnen rijden, maar koos ervoor om bij de laatsten te blijven.
Zonder dat iemand het benoemde, was het allemaal zichtbaar.
Wat hier zichtbaar werd, gebeurt ook op het werk
Tijdens het reflectiemoment achteraf legden we de link naar hun dagelijkse samenwerking.
Vragen die naar boven kwamen:
Wat gebeurt er met mijn motivatie als ik iets niet leuk vind, maar het wel moet doen?
Hoe ga ik om met grote verschillen in ervaring of tempo binnen het team?
Wat doe ik als het mij makkelijk afgaat en anderen lijken te worstelen? Ga ik vooruit, of vertraag ik en blijf ik nabij?
Wat heb ik nodig om me veilig te voelen?
En wat gebeurt er wanneer ik (ongewild) uit mijn comfortzone word gehaald?
Dit zijn geen theoretische vragen.
Dit zijn leiderschapsvragen.
Vragen voor samenwerking.
Vertragen als hefboom voor betere samenwerking
In veel teams ligt de focus op vooruitgaan, oplossen, presteren. Maar echte beweging ontstaat vaak pas wanneer er even vertraagd wordt.
Wanneer er ruimte komt om te benoemen wat al langer gevoeld wordt.
Wanneer verschillen niet worden gladgestreken, maar onderzocht.
Wanneer verantwoordelijkheid niet alleen bij de leider blijft liggen, maar gedeeld wordt.
Niet omdat mensen niet willen. Maar omdat niemand het proces nog vasthoudt wanneer het spannend wordt.
En precies daar begint mijn werk.
De verandering die ontstaat in teams
Wat ik in dit soort trajecten vaak zie ontstaan:
meer openheid, minder onderhuidse spanning
meer helderheid en veiligheid in samenwerking
teams die rustiger worden in hun systeem
mensen die zich gezien en gehoord voelen
meer gemak, flow en eigenaarschap
Geen grote verklaringen.
Wel voelbare verschuiving.
En we onderzoeken samen wat er vastloopt,
en wat er wil bewegen.
Opmerkingen